Enrique Rodríguez Álvarez envía desde Panamá un texto poético sobre a súa galeguidade.
Eu veño dun país onde a chúvia é eterna,
eu son da terra do fin do mundo,
onde a auga converte a vida en eternidade
e onde a nostalxia se volta en permanente morriña.
Eu veño do profundo das azuis rías,
dos altivos montes e da terra Cha.
Eu veño da mais fermosa terra que Deus pudo crear
e se a algo se lle pode chamar o Edén
esa é a miña Terra Nai.
Eu nacín nos antigos castros,
eu soñei baixo á sombra dos carballos centenarios,
Eu loitei nos vetustos castelos,
vivín nos señorais pazos,
orei nas venerabeis igrexas,
busquei refuxio nos silenciosos mosteiros
e descansarei por sempre na mansedume
da aldea dos meus devanceiros.
Levo no meu sangue o fervor das suas fontes
e na miña mente, a frialdade do vento do norte.
A miña vida inteira xira en torno
dun universo de lendas e conxuros.
Eu son dun país que unha nobre raza chamou Galiza
e da terra onde os deuses fixeron o seu panteón.
Eu son galego, non só de sangue, se non de corazón.
Publicado anteriormente en PlanetaGalego
